Συνέντευξη
στην εφημερίδα Εβδόμη, 21/1/2015.
Το
κλίμα που προσπαθεί να διαμορφώσει προσωπικά ο κ. Σαμαράς εκτιμάτε ότι βρίσκει
ανταπόκριση; Τι εισπράττετε από τον κόσμο με τον οποίο μιλάτε;
Ο κ.
Σαμαράς προσπαθεί να κάνει εξαγωγή του δικού του φόβου στην κοινωνία. Φοβούνται
για τα δικά τους προνόμια και μιλούν τάχα για τις συντάξεις και τις καταθέσεις.
Έχουν χάσει κάθε έλεγχο, λέγοντας ότι θα γίνουν απίθανα πράγματα αν κυβερνήσει
ο ΣΥΡΙΖΑ. Βέβαια, στα καφενεία, στις λαϊκές, στις εκδηλώσεις, στο διαδίκτυο ο
κόσμος σατιρίζει όλες αυτές τις απειλές. Οι
μαζικές δόσεις φόβου δεν μπορούν να ξεγελάσουν τις ανάγκες των ανθρώπων,
ούτε να κρύψουν τη δύσκολη πραγματικότητα που ζει ο καθένας. Γιατί, είναι άλλο πράγμα να έχεις επίγνωση των
δυσκολιών ή αγωνία ή ανησυχία και άλλο αυτό που επιχειρούν ο κ. Σαμαράς και η
κατά παραγγελία δημοσιογραφία, που αφορά την παράλυση της σκέψης των
ανθρώπων, ώστε αμαχητί η Ελλάδα να
συνεχίσει να αποτελεί πειραματόζωο.
Στη
μέση συνείδηση το πολιτικό σύστημα έχει καταγραφεί ως αναξιόπιστο και απολύτως
ένοχο για την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε.
Καταγράφεται με σχετικά μαζικό τρόπο ένα νέο «Φύγετε!», προς όλους όσοι
συνέβαλαν στην καταστροφή της χώρας.
Έτσι, ο κόσμος
θέλει να δώσει μια ευκαιρία στον ΣΥΡΙΖΑ. Είτε ως λύση ανάγκης, είτε ως το
τελευταίο «αποκούμπι», είτε ως μια ελπίδα που πρέπει να δοκιμαστεί, μέχρι και
μ’ ένα κλίμα ενθουσιασμού κάποιες φορές. «Θα σας ψηφίσω» μας λέει, διατηρώντας
όμως επιφυλάξεις και μια γενικευμένη δυσπιστία. «Προσέξτε μη γίνετε σαν τους
άλλους», «Μη μας κοροϊδέψετε κι εσείς», μας λένε συχνά. Κι αυτό είναι μια μεγάλη ευθύνη για εμάς. Να μην προδοθεί αυτός ο κόσμος.
Αυτή η μικρή λύτρωση που περιμένει, αυτή
η δικαίωση που επιδιώκει, πρέπει να έρθει και να διαφυλαχθεί.
Με
βάση τη συνολική κατάσταση της χώρας, το να περιορίζεται η συζήτηση ως επί το
πλείστον στο οικονομικό σκέλος βοηθά ή αποπροσανατολίζει;
Η
κρίση που βιώνουμε είναι κρίση καθολική, δηλαδή κοινωνική, οικονομική,
πολιτική, πολιτιστική και εθνική. Αντίστοιχα πολυεπίπεδη πρέπει να είναι και η
ανάταξη. Καμιά πλευρά δεν μπορεί να εξαιρεθεί, αν θέλουμε να
μιλήσουμε για ουσιαστική διέξοδο της χώρας. Επομένως, ο περιορισμός της
δημόσιας συζήτησης στη στιγμή ή στις στιγμές μιας αναγκαίας και σκληρής
διαπραγμάτευσης με τους δανειστές είναι περιοριστική. Η διέξοδος αφορά μεγάλες αλλαγές και μεγάλες ιδέες σε κομβικά ζητήματα,
όπως η παραγωγική ανασυγκρότηση, το πολιτικό σύστημα, ένα άλλο αξιακό μοντέλο,
η γεωπολιτική θέση της χώρας κ.ά. Άρα, το ερώτημα στο σταυροδρόμι που
έχουμε βρεθεί είναι «τι χώρα θέλουμε» και «τι κοινωνία θέλουμε». Και μια χώρα ανοικοδομείται ή μια κοινωνία
ανασυγκροτείται σε νέες βάσεις όταν η ίδια το επιθυμεί και πασχίζει να το
κάνει. Γι’ αυτό τονίζω συχνά την ανάγκη ενεργής στήριξης και συμμετοχής των
πολιτών στις μεγάλες αλλαγές που χρειάζεται ο τόπος.
Συνδέονται
με κάποιο τρόπο οι γεωπολιτικές εξελίξεις με τις εκλογές στην Ελλάδα;
Οι
εξελίξεις στη χώρα και η μεταχείριση που θα τύχει δεν αφορούν, κυρίως, το
οικονομικό σκέλος, αλλά το γεωπολιτικό. Οι γεωπολιτικές τους
στοχεύσεις σε ένα περιβάλλον ασταθές με δύο πολέμους γύρω μας (Ουκρανία, Μ.
Ανατολή) και το γεωπολιτικό «άρπαγμα» ευρωατλαντισμού-Ρωσίας, η στάση νέων
δυνάμεων που αναδύονται, οι αντιθέσεις μεταξύ τους θα καθορίσουν τη στάση
πολλών στο «πρόβλημα Ελλάδα». Εμείς
πρέπει να αξιοποιήσουμε τις αντιθέσεις που υπάρχουν, χωρίς να αποτελούμε
υπάκουους εθελοντές στον πόλεμο των «θηρίων» που γίνεται και να έχουμε μια
διαφορετική στάση από τη συνήθη των ελληνικών κυβερνήσεων, με μια πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική υπερασπίζοντας τα εθνικά μας
συμφέροντα, τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και την ειρήνη στην περιοχή.
