Συνέντευξη στο ραδιόφωνο Στο Κόκκινο

Συνέντευξη στο ραδιόφωνο Στο Κόκκινο με τον Γιάννη Ανδρουλιδάκη και τον Βαγγέλη Καραγεώργο, στις 21/1/2015. Δείτε το βίντεο.

Διαβάστε Περισσότερα »

Εμφάνιση στην τηλεόραση του Kontra Channel

Προεκλογική συζήτηση στο Kontra Channel στην εκπομπή Focus Live με τον Τάσο Παπαδόπουλο, στις 22/1/2015. Δείτε το βίντεο. Από 09:20 ως το 12:55.

Διαβάστε Περισσότερα »

Είναι αδιαπραγμάτευτο να πάψουμε να είμαστε αποικία χρέους!

Συνέντευξη στον Ζαχαρία Ρουστάνη.

Για το κλίμα που διαμορφώνεται τις τελευταίες μέρες πριν από τις εκλογές, αλλά και για τις προοπτικές που ανοίγονται στο μετεκλογικό τοπίο, μιλά στον Δρόμο της Αριστεράς η Ελένη Σωτηρίου, υποψήφια του ΣΥΡΙΖΑ στην Περιφέρεια Αττικής (Υπόλοιπο). Εξηγεί γιατί οι εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος εμφανίζονται ως εκπρόσωποι της Μέρκελ και απαντά σε τι δικαιούται να ελπίζει ο λαός για την επόμενη μέρα.

Πώς αποτιμάτε τα αποτελέσματα της εκστρατείας φόβου στην οποία έχει επιδοθεί ο Αντ. Σαμαράς;

Ο φόβος είναι πραγματικός αλλά αφορά αυτούς που εκπέμπουν τα μηνύματα φόβου. Εννοώ ότι το παλιό πολιτικό σύστημα είναι αυτό που φοβάται μια ριζική αλλαγή του σκηνικού. Γιατί ξέρουν καλά ότι αν ο λαός κάνει το βήμα και επιλέξει ελεύθερα στις εκλογές, κάτι που πλέον φαίνεται βέβαιο, τότε είναι σίγουρο ότι θα καταποντιστούν τα κόμματα που τον οδήγησαν εδώ. Το ΠΑΣΟΚ καταποντίστηκε ήδη από τις προηγούμενες εκλογές και διασπάστηκε. Η Ν.Δ. προσπαθεί να διατηρήσει κάποιες δυνάμεις ώστε να μπορεί κάπως να πλασαριστεί ξανά την επόμενη μέρα. Είναι λοιπόν οι ίδιοι που φοβούνται και αυτόν τους το φόβο προσπαθούν να τον μεταγγίσουν στον ελληνικό λαό, παρουσιάζοντας μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ σαν πυρηνική καταστροφή για τη χώρα!

Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος για την επόμενη μέρα; Πολλές φορές μοιάζει να καλλιεργείται η αίσθηση ότι τα πράγματα θα είναι εύκολα για την αυριανή κυβέρνηση.

Δεν μπορούμε να μιλάμε σαν να μην έχει συμβεί ήδη μια καταστροφή στη χώρα. Δεν θα επαναλάβω τα νούμερα που είναι πλέον γνωστά σε όλους, θα πω μόνο κάτι που και αυτό έχει ακουστεί ξανά. Οι δείκτες της ανεργίας, των κοινωνικών παροχών, του παραγόμενου προϊόντος στην Ελλάδα, δείχνουν ότι έχει συντελεστεί μέσα σε 5 χρόνια μια καταστροφή που συνέβη μόνο σε χώρες που βρέθηκαν σε εμπόλεμη κατάσταση ή υπέστησαν διαμελισμούς. Οι υπεύθυνοι αυτής της καταστροφής δικαιούνται να μιλάνε για χρεοκοπία και Αρμαγεδδώνα; Δεν το νομίζω. Κίνδυνοι υπάρχουν με την έννοια ότι αν ένας λαός αποφασίσει να πει “Όχι”, προφανώς θα έχει να αντιμετωπίσει αντιδράσεις. Αλλά να ξέρουμε για ποιο πράγμα μιλάμε.

Οι αντίπαλοι του ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζονται ότι σε αυτή την περίπτωση οι ευρωκράτες θα τιμωρήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Είναι πράγματι θλιβερός ο ρόλος των κομμάτων της πολιτικής ελίτ. Από τη μια ισχυρίζονται ότι έκαναν κάποια διαπραγμάτευση, ή ότι θα κάνουν στο μέλλον, και από την άλλοι εμφανίζονται σαν μεσάζοντες της Μέρκελ και κουνούν το δάχτυλο ότι θα μας τιμωρήσει. Τηρουμένων των αναλογιών, μου θυμίζουν αυτούς που στην κατοχή καλούσαν το λαό να μην αντισταθεί γιατί οι Γερμανοί θα κάνουν αντίποινα. Για να απαντήσω όμως καθαρά στις ερωτήσεις σας: Δεν είμαι, παρ” όλα αυτά, υπέρ του εφησυχασμού. Σίγουρα υπάρχουν και θετικές εξελίξεις στην Ευρώπη αλλά δεν μπορούμε να βλέπουμε μόνο αυτές, τα γεράκια σίγουρα δεν έχουν γίνει περιστέρια. Θα θελήσουν να παραδειγματίσουν τους λαούς και δεν περιμένω να φερθούν με το γάντι σε μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά είναι στο χέρι μας να επιβάλουμε τη θέληση του λαού μας. Για την ακρίβεια, είναι στο χέρι του ίδιου του λαού. Υπάρχουν πράγματα για τα οποία κανείς μπορεί να διαπραγματευτεί και άλλα που είναι αδιαπραγμάτευτα. Θεωρώ αδιαπραγμάτευτη την απόφασή μας να πάψει η χώρα να είναι αποικία χρέους και να ανακτήσει την εθνική της κυριαρχία, την αξιοπρέπεια και τη δημοκρατία.

Τι ακριβώς εννοείτε όταν λέτε ότι είναι στο χέρι του ελληνικού λαού να απαντήσει στις όποιες προκλήσεις; Πώς μπορεί πρακτικά να γίνει αυτό;

Με πολλούς τρόπους. Ακόμα και η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ, ιδιαίτερα αν δοθεί τόσο απλόχερα ώστε να του δώσει μια μεγάλη νίκη και την αυτοδυναμία, μπορεί να λειτουργήσει δεσμευτικά. Δηλαδή να δώσει ένα τέλος στα σενάρια ακόμα και κυβερνητικής ομηρίας του ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί είδαμε ότι ακόμα και κόμματα-μεσάζοντες φτιάχτηκαν, με αποκλειστικό σχεδόν σκοπό να πάρουν τον ΣΥΡΙΖΑ από το χέρι και να τον οδηγήσουν σε συμβιβασμό με τα μεγάλα εγχώρια συμφέροντα. Βέβαια, οι σειρήνες του συμβιβασμού δεν θα σταματήσουν, ακόμα και στην περίπτωση αυτοδυναμίας. Είναι για μένα δεδομένο ότι το Plan B της πολιτικής και εκδοτικής – μεγαλοεργολαβικής ελίτ, μετά από μια νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, θα είναι να τον εξημερώσει. Εκεί είναι ξανά ο ρόλος του λαού, να κάνει σαφή τη δική του θέληση για μια άλλη πορεία της χώρας και να την δηλώσει με κάθε τρόπο. Εκεί βέβαια είναι και ο δικός μας ρόλος, να μην προδώσουμε τις προσδοκίες και να προχωρήσουμε μπροστά.

Η προεκλογική εκστρατεία του ΣΥΡΙΖΑ βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στη λέξη ελπίδα. Ποια είναι ακριβώς η ελπίδα, σε τι δικαιούται να ελπίζει ο ελληνικός λαός.

Η ελπίδα δεν είναι προεκλογικό σλόγκαν. Είναι πολύ σημαντικό θέμα σε τι δικαιούται να ελπίζει ένας λαός. Βλέπουμε τους κυβερνητικούς σχεδόν να ποινικοποιούν την ελπίδα! Θέλουν να μας πείσουν ότι η ελπίδα για μια καλύτερη ζωή οδηγεί σε καταστροφή τη χώρα. Ότι μπορούμε να ζήσουμε μόνο γονατισμένοι. Αυτό είναι το μεγαλύτερό τους έγκλημα. Είναι πιο σοβαρό από τη μείωση των μισθών το ότι προσπάθησαν για χρόνια να σπείρουν τον τρόμο και να πείσουν τους πολίτες ότι δεν μπορούν να ελπίζουν. Και έδειξαν τα δύο τελευταία χρόνια κάτι να καταφέρνουν, επήλθε κόπωση στους πολίτες, τα κινήματα υποχώρησαν, έχουμε κι εμείς τις ευθύνες μας γι’ αυτό. Τώρα όμως μας δίνεται μια νέα ευκαιρία και δεν πρέπει να την πετάξουμε. Για μένα οι πολίτες ή, αν θέλετε, η Ελλάδα δικαιούται πάνω από όλα να ελπίζει ότι μπορεί να ζει με αξιοπρέπεια και να κερδίσει ξανά το σεβασμό.

Δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση της εφημερίδας Δρόμος της Αριστεράς, 23/1/2015

Διαβάστε Περισσότερα »

Καθολική κρίση και καθολική λύση

Όλα δείχνουν ότι σε λίγες μέρες το μνημονιακό στρατόπεδο θα μείνει χωρίς σοβαρή πολιτική εκπροσώπηση. Κανείς δεν μπορεί να κοροϊδεύει για πάντα έναν ολόκληρο λαό. Η κοινωνία με την ψήφο της τιμωρεί το πολιτικό προσωπικό που ευθύνεται για την κατάσταση που ζούμε. Μια Ελλάδα χωρίς ΝΔ και ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση είναι ένδειξη ότι κάτι σημαντικό έχει αλλάξει. Δεν είναι λοιπόν μόνο η καταστροφή, είναι και η αντίσταση, είναι και η ελπίδα.

Μια νέα κυβέρνηση είναι ένα πρώτο βήμα. Όχι ως νίκη ενός κόμματος, του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ως νίκη του αντιμνημονιακού κινήματος. Σαν το αποτέλεσμα των πόθων του ελληνικού λαού να προχωρήσουμε διαφορετικά. Η αρχή μια δύσκολης προσπάθειας με ορίζοντα τη σωτηρία και τη διέξοδο της χώρας. Και επειδή καμιά αποκατάσταση ή επιστροφή στο 2009 δεν είναι εφικτή, προϋπόθεση για ένα βήμα μπρος είναι το να τελειώνουμε με το σάπιο πολιτικό σύστημα. Της διαπλοκής, των μεγαλοεργολάβων, των καναλαρχών που με πλήρη ασυλία λυμαίνονταν τη χώρα τόσα χρόνια.
 
Όταν εξοστρακίσουμε από το δημόσιο βίο όλον αυτό τον οχετό πρέπει να βρούμε τους τρόπους ώστε η Ελλάδα να κυβερνιέται ξανά από πραγματικούς πολίτες και όχι από υπηκόους. Πραγματική Δημοκρατία, λοιπόν, όπως διεκδίκησαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στις Πλατείες το 2011. Αυτό είναι το μεγάλο ζητούμενο της εποχής μας μαζί με την άμεση αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Η συμμετοχή της κοινωνίας είναι το κρίσιμο στοίχημα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Συμμετοχή ολόπλευρη και σε κάθε τομέα. Γιατί για να λειτουργήσουν τα σχολεία ή τα νοσοκομεία όπως πρέπει, χρειάζονται και λεφτά αλλά κυρίως μια άλλη αντίληψη για την Παιδεία και την Υγεία, μια διαφορετική στάση απ’ όλους εμάς. Για να αρχίσει η χώρα μας να παράγει ξανά απαιτούνται τα χέρια, τα μυαλά, η εργασία, η ενεργοποίηση χιλιάδων ανθρώπων.
 
Όταν κάποιος είναι αποφασισμένος να συγκρουστεί οι λύσεις μπορούν να βρεθούν. Το σχέδιο μας δεν είναι απλά κάποια «μέτρα προς εφαρμογή» αλλά μια ιστορική προσπάθεια ν’ αλλάξει η χώρα. Το πρόγραμμά μας δεν είναι μόνο μια «θετική διαπραγμάτευση» με τους ευρωπαίους αλλά η αντιμετώπιση μιας κρίσης που είναι καθολική. Κοινωνική, πολιτική, πολιτισμική αλλά και εθνική. Αν δε θέλουμε η χώρα μας να μετατραπεί σε … χώρο, δεν αρκεί το έργο και οι αποφάσεις μιας κυβέρνησης. Το φρόνημα, η προσφορά, η αντοχή είναι αυτά που μπορούν να προχωρήσουν τις ρήξεις που χρειάζονται. Αυτό δεν μπορούν να καταλάβουν όσοι κινδυνολογούν. Όπως δεν νοιάζονται για τον καημό του κόσμου, έτσι και στα σενάρια τους αγνοούν τη βασική συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ: Τον αγωνιζόμενο λαό.

Άρθρο στην ιστοσελίδα της εφημερίδας Το Ποντίκι

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι μεγάλες ρήξεις και αλλαγές χρειάζονται τη συμμετοχή των πολιτών

1. Οι πολίτες ενώνονται σε ένα βασικό αίτημα: να φύγουν αυτοί που ισοπέδωσαν τη χώρα. Νιώθουν προδομένοι από το σάπιο και ένοχο πολιτικό σύστημα που διαχειρίστηκε τις τύχες του λαού μας και τώρα στέλνει τον βαρύ λογαριασμό της χρεοκοπίας. Κατανοούν ότι αυτοί που βούλιαξαν τη χώρα έρχονται τώρα προκλητικά ως «σωτήρες». Η επιφυλακτικότητα και η δυσπιστία είναι υπαρκτή, όμως ένα όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας αντιλαμβάνεται ότι η κρισιμότητα αυτών των εκλογών δεν σχετίζεται με την κυβερνητική εναλλαγή, αλλά με την πάνδημη ανάγκη για μια μεγάλη πολιτική αλλαγή. Η ελπίδα για μια διαφορετική πορεία περνά μέσα από το «εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ» και τις μάχες που πρέπει να δοθούν.

2. Οι άμεσες προτεραιότητες μπαίνουν από την ίδια την πραγματικότητα: α) Αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, β) στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και της αγροτικής παραγωγής, γ) απεμπλοκή από το ΤΑΙΠΕΔ των εκτάσεων που έχουν παραχωρηθεί, σταμάτημα της εκποίησης των λιμανιών του Λαυρίου, της Ραφήνας, της Ελευσίνας και άσκηση μιας ορθολογικής και αειφόρας πολιτικής με προτεραιότητα στη διαχείριση των απορριμμάτων, την αποχέτευση, τη ρύπανση, το χαράτσι των διοδίων. Σύμμαχός μας είναι η νέα διοίκηση της Περιφέρειας Αττικής, που ήδη έχει αρχίσει το δύσκολο έργο της.

3. Η αποκατάσταση του αισθήματος δικαίου είναι κομβικό ζήτημα. Οφείλουμε από την αρχή να δώσουμε διαφορετικό δείγμα γραφής. Αυτό αφορά: α) Την άμεση υλοποίηση του προγράμματος της ΔΕΘ που αφορά τα πληττόμενα τμήματα της κοινωνίας. β) Κοινωνική δικαιοσύνη παντού και απόδοση ευθυνών ακόμη και σε όσους κρύβονται πίσω από «ασυλίες». γ) Τα πρώτα αποφασιστικά βήματα ρήξεων με την εγχώρια διαπλοκή και την τραπεζο-μιντιοκρατία. δ) Να μπουν οι βάσεις για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας αξιοποιώντας τις ενδογενείς δυνάμεις του τόπου.

Το σημαντικότερο που πρέπει να κατανοηθεί είναι ότι οι μεγάλες αλλαγές συνοδεύονται και από μεγάλες ρήξεις. Και αυτές προϋποθέτουν τη συμμετοχή των πολιτών. Αν η δύναμη των «άλλων» είναι η διαπλοκή, τα «δελτία των 8» και οι δανειστές, η δική μας δύναμη είναι η ανάταση του φρονήματος και το κίνημα των ανθρώπων, ειδικά όταν αυτό συνδέεται με την εθνική, κοινωνική, οικονομική και πολιτισμική αναγέννηση του τόπου.

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση της εφημερίδας Αυγή, 20/1/2015

Διαβάστε Περισσότερα »

Ρήξη και όχι ομηρία...

Είναι ήδη σπουδαίο και μόνο που φανταζόμαστε τη χώρα μας χωρίς τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ στη διακυβέρνηση. Και είναι κυρίως οι αγώνες του ελληνικού λαού που κράτησαν ζωντανή -πέρα από την ισοπέδωση και την καταστροφή των μνημονίων- αυτή τη σημαντική δυνατότητα: Να ζούμε με αξιοπρέπεια. Να σκεφτούμε το παρόν και το μέλλον διαφορετικό από τον μονόδρομο της υλικής, πολιτισμικής και εθνικής εξαθλίωσης. Ως κοινωνία και ως χώρα.

Σε αυτή την προοπτική οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου θα είναι μια κρίσιμη στιγμή. Για να εκφραστεί ξανά ένα μεγάλο «Ουστ!» στην τροϊκανή επικυριαρχία και στο διαπλεκόμενο πολιτικό σύστημα. Κυρίως για να προχωρήσει η προσπάθεια σωτηρίας και διεξόδου από καλύτερες θέσεις. Αν είναι απαραίτητη μια πρώτη ανάσα και ανακούφιση από τη μνημονιακή θηλιά, αυτό που έχουμε πραγματικά ανάγκη είναι κυρίως οι βαθιές ρήξεις με τον τρόπο που χρόνια τώρα υπάρχουμε ως κοινωνία. 

Ετσι η μάχη που δίνουμε δεν είναι αυτή ενός κόμματος που ποθεί διακαώς την εξουσία. Τότε θα μοιάζαμε με τους αντιπάλους μας. Το πλεονέκτημά μας δεν είναι ένα καλύτερο πρόγραμμα, επαρκώς κοστολογημένο. Γιατί η πολιτική δεν είναι λογιστικά σχέδια.

Δεν είμαστε εδώ για να ικανοποιήσουμε αιτήματα, αλλά για να μπούμε μπροστά σε μια μάχη προσφοράς και όχι ιδιοτελών συμφερόντων. Γιατί οι λύσεις δε θα προκύψουν κυρίως από κάποια κυβερνητικά μέτρα, αλλά με τον αγωνιζόμενο λαό στο προσκήνιο. Αυτό είναι και το μεγάλο στοίχημα του ΣΥΡΙΖΑ. Αν στόχος μας ήταν μονάχα μια θετικότερη διαπραγμάτευση, τότε ίσως ν’ αρκούσε ένα καλό εκλογικό ποσοστό. Για να βγει όμως η χώρα από τον ζουρλομανδύα και να αντιμετωπίσει την καθολική κρίση δεν φτάνει μια κυβέρνηση, χρειαζόμαστε πολύ περισσότερα. Κι εκεί θα κριθούμε. 

Οι δυσκολίες είναι μπροστά μας. Είμαστε σε διαρκή σύγκρουση. Κι αν τα καταφέρνουμε, θα είναι λόγω της δύναμης, του φρονήματος και της αποφασιστικότητας του λαού απέναντι σε δανειστές και δυνάστες.

Κανείς από τους ισχυρούς παίκτες δεν πρόκειται να δείξει ανοχή, να μας χαριστεί, να μας αφήσει περιθώρια αν πρώτα δεν αναγκαστεί από εμάς. Θα μας χτυπούν μέχρι ν’ αποκατασταθεί ξανά μια νέα συστημική ισορροπία. Κι αν κάνουν τα πάντα για να γλιτώσουν από το «ατύχημα ΣΥΡΙΖΑ», δρομολογούν παράλληλα και εναλλακτικές επιλογές: Εναν ΣΥΡΙΖΑ σε ομηρία, συμβιβασμένο και αδύναμο. Εναν ΣΥΡΙΖΑ συνεργάσιμο με ισχυρά κέντρα.

Εναν ΣΥΡΙΖΑ που αντί να συντρίψει το σάπιο πολιτικό σύστημα, θα συνδιαλλαγεί μαζί του. Εναν ΣΥΡΙΖΑ απαλλαγμένο από τον ριζοσπαστισμό που τον εξέθρεψε. Αυτός ο σχεδιασμός πρέπει να αποτύχει. Γι’ αυτό είναι σημαντική η αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ. Κι ακόμα πιο σημαντικό είναι το να δουλέψουμε για τη δημιουργία ενός μαζικού, πολιτικού κινήματος στη χώρα. Αυτό είναι άλλωστε που φοβούνται. Μια κοινωνία σε κίνηση. Ιδέες και μεγάλοι στόχοι. Ανθρωποι, ικανότητες, αγώνες, ένα μεγάλο ρεύμα στην υπηρεσία μιας καλύτερης προοπτικής.

Μπορούμε; Ναι, μπορούμε, όλοι μαζί!

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της Εφημερίδας των Συντακτών

Διαβάστε Περισσότερα »